Energisk detektivknask

Sherlock Holmes er tilbake på skjermen. Og som tittelen seier, er det ein ung, upolert, 19 år gammal detektivspire vi møter i denne serien, spilt av Hero Fiennes Tiffin.

Før me går i gang her, er det verdt å nemne at alt eg veit om Sherlock Holmes, er oppspart frå populærkultur og å ha spelt «The Great Ace Attorney».

Eg er altså ikkje utstyrt til å vurdere kor godt «Young Sherlock» gjer det som adaptasjon av denne ikoniske litterære skikkelsen.

Som energisk og veldig britisk detetektivknask, kan eg derimot anbefale han. Med nokre atterhald.

Den unge herr Holmes

Sherlock er nyleg ute av fengsel for eit relativt uskyldig stykke småkriminalitet, og broren Mycroft (Max Irons) skaffar han ein plass på universitet i Oxford. Ikkje som student, men som hjelpegut.

Jobben er ikkje glamorøs, men Sherlock veit å sjarmere seg inn i liva til andre. Spesielt ein jamaldrande student, James Moriarty (Dónal Finn), let seg fascinere.

Det er ikkje så rart, for det er definitivt mykje som går føre seg oppe i hovudet til Sherlock.

Hans unike etterforskingsevner og hukommelse opptrer i form av minner der han sjølv kan tre inn som ein usett tredjepart og analysere situasjonen. Det er eit fiffig grep. Heilt realistisk er det kanskje ikkje, men ikkje kven som helst kan vere meisterdetektiv, og dette er ein god måte å etablere nettopp det på.

Fart og spenning

Mykje av hjartet i «Young Sherlock» ligg i det veksande vennskapet mellom Sherlock og James Moriarty. Begge er utstyrt med ein naturleg nysgjerrigheit, manglande respekt for lova og slåande intellekt, noko som både bringar dei saman og gir grunnlag for konflikt.

Då dei to så får ferten av ein konspirasjon, kan dei ikkje anna enn å bli involverte. Medan mordet på ein professor skakar universitetet, tek dei to saka i eigne hender – spesielt sidan Sherlock er sikta for det.

At den besøkande kinesiske prinsessa Gulun Shou'an (Zine Tseng) også har ein tendens til å dukke opp der dei to snusar rundt, gjer ikkje situasjonen mindre komplisert.

«Young Sherlock» er ikkje ein serie som vil låse seg fast, med eit evig utvidande repertoar av ny informasjon og vendingar. I han ligg òg eit solid knippe godt koreograferte slåstkampar, på ein skala frå slapstick til blodig alvor.

Dialogen vektlegg kvikkleik, både for å vise tankegangen til våre smarte protagonistar, og fordi «Young Sherlock» er raus med humor.

For meg fungerer det for det meste godt, men det kan bli litt mykje til tider.

Resultatet er også noko anakronistisk. Spesielt dei få gongene ein moderne song plutseleg slår til, i staden for Christopher Benstead sitt svingande gode originale ljodspor.

Manglar noko

«Young Sherlock» er velprodusert og solid underhalding, men han når aldri det punktet der eg følar at eg må sjå neste episode med ein gong.

Handlinga, med alle sine krikar og krokar, får aldri sett klørne i meg skikkeleg. Klart vil eg vite kva som hender, men retninga sjølve mysteriet tek, treff meg ikkje heilt.

Sjølv om eg likte karakterane godt, synest eg nok dei er meir underhaldande enn truverdige. Når serien etter kvart bevegar seg inn i djupare alvor og appellerer meir til sjokk og kjensler, lengtar eg litt tilbake til universitetet i Oxford.

Dette er eit av dei tilfella der serien i seg sjølv ikkje nødvendigvis gjer nokon store feil, men likevel manglar det vesle ekstra som hadde dratt han opp til å vere skikkeleg bra.

Som han står er «Young Sherlock» underhaldande, men ikkje noko eg kjem til å hugse lenge.