Por la mañana del dÃa siguiente volvieron a la milpa donde habÃan limpiado, y cual sorpresa la yerba que habÃan cortado nuevamente habÃa retoñado, habÃa vuelto a retoñar toda la yerba. Entonces comenzaron a cortar la yerba, tardaron todo un dÃa limpiando de nuevo, y en la tarde cuando terminaron de cortar, dejaron tirada la yerba en el suelo para que secara rápido.
Pan eyi tonali sempa yajkej mila, uan kiitatoj san yaya kuatitla, sempa chamantok xiuitl. Achi kualani milchijketl una motsontekouauanaj: â¿Kenke, kejni tlaeli? ¿Ajkiya kichiua?â Moyoltetili uan sempa pejki tlayi ika tekipanouanij, san kena nama ni milchijketl moijli, ânama nijtlajpiyas nimokauas ika tiotlak uan kejni nijpantis kenke kejnopa tlaeliâ. Uejka motlaati, uan kema ya kuali tiotlak kema ixtlatlayoua, kiitak uala se kuatochi, uitontiuala uitontiuala moseuiko.
Ni milchijketl san tlamajtok, san tlakaktok, para kimatis tlen kichiuas kuatochi. Uejka ni kuatochi pejki kinkamanaljuiya ni xiuitinij: âKuatinij, xiuitinij, kuamekatinij, ximeuakaya, ximotlalanaka, xielikaj ken ipa ineltoyajâ. Uejka ni milchijkel kiijto: âAhhh, nama nimatiya ajkiya kiajni tlachiua. ¿Kenke kejnopa titlachiua? Uan na tlauel nitekititok uan nitominpolojtok pampa mojmostla nitekipanojtok ika tekipanouanij uan nikintlaxtlauia, uan ni kampa nitlaxtok ken ipa kuatitlamitl; nama para timatis nimitskuauitekisâ.
Uajka ni milchijketl kinankili kuatochi: âUajka tlaskamati, tinechilkiya uan na axnijmati, na nimilchiua pampa nineki nijpiyas tlen nijkuas, tlan nama elis ken ta tikijtoua, uajka kena nijchiuas akali.â Uan ajkino kineltokak tlen ni kuatochi kiijli.
Cuando terminó esta inundación y bajó el agua, las personas que estaba en la canoa salieron. Y bajaron a la tierra pues el agua habÃa bajado. Al llegar a la tierra descubrieron que todo ser vivo que habitaba en ella habÃa perecido (pollos, guajolotes, cerdos, vacas), todos habÃan muerto. Y entonces dijeron: âAhora comeremos, comeremos de estos animales muertos, porque de nadie es, solo que necesitamos hacer fuego con leña, para cocer la carne y comerâ, y asà lo hicieron.
Panok se ome tonati ininteko tlatitlanki ma akajya tlachiyati, ajkiya inijuantij itstokej nama pan tlaltipaktli. Uan katli kititlankej ayojakana mokuapki. Uankino kititlankej seyok uan nama kiijlijkej ma amo asi, san matlachiya ika echkapa, uajka nopa katli kititlankej kinitak ni maseualmen san tlakuajtokej, kikua nopa nakatl.
Pasaron dos dÃas, su Dios ordenó que alguien bajara a la tierra para que revisara quienes habitan la tierra. Y al que enviaron ya no regresó al cielo. Entonces el Dios envió a otra persona y le indicó que no bajara a la tierra, solo que observara desde lejos. Asà lo hizo, entonces se percató que habÃa gente y que estaban comiendo a gusto la carne de los animales muertos.
Yeka ni ininteko kualanki uan kinkuepki tsopilomej, yeka nama ni tsopilomej axtlen kikuaj sanok nakatl xoxouik.
Kejni mopua, kejni kiijtoua panok. Uan kejni tlami nitlatempoualistli.
Al Dios no le agradó esta noticia y se molestó. Y como castigo los convirtió en zopilotes carroñeros, quienes de aquà en adelante no comerÃan otra cosa más que la carne cruda de los animales muertos. AsÃ, lo cuentan nuestros antepasados. Y asà termina este cuento.